नेत्यांमधील मतभेदांपेक्षा सीमा लढा मोठा; सामान्य कार्यकर्त्यांची एकच अपेक्षा—सर्व नेत्यांनी एकत्र यावे!
सीमाप्रश्नाचा लढा न्यायालयीन पातळीवर महत्त्वाच्या टप्प्यावर असताना महाराष्ट्र एकीकरण समितीच्या नेत्यांमधील अंतर्गत मतभेद आणि आरोप-प्रत्यारोप पुन्हा एकदा समोर येत असल्याचे चित्र दिसत आहे. अशा परिस्थितीचा विपरीत परिणाम सीमाभागातील मराठी जनतेवर आणि गेली अनेक वर्षे या लढ्यासाठी संघर्ष करणाऱ्या सामान्य कार्यकर्त्यांच्या मनोबलावर होण्याची भीती व्यक्त होत आहे. किंबहुना, या अंतर्गत वादांचा परिणाम सीमा लढ्याच्या एकूण वाटचालीवर होऊ नये, हीच आज प्रत्येक मराठी माणसाची अपेक्षा आहे.
अजून किती दिवस जुन्या गोष्टी उगाळत एकमेकांवर आरोप-प्रत्यारोप करायचे? भूतकाळातील वाद, मतभेद आणि कटुता यांतच अडकून राहायचे की भविष्यातील लढ्याची दिशा ठरवायची, हा प्रश्न आज प्रत्येकाने स्वतःला विचारण्याची वेळ आली आहे. सामान्य कार्यकर्त्यांना नेत्यांमधील वैयक्तिक स्पर्धा, हेवेदावे किंवा वर्चस्वाची लढाई नको आहे. त्यांना हवी आहे ती सर्व नेत्यांची एकजूट, परस्पर विश्वास आणि सीमाप्रश्नाच्या अंतिम ध्येयासाठी एकदिलाने काम करण्याची तयारी.
मराठी माणसासाठी सीमा लढा हा केवळ राजकीय विषय नाही, तर अस्मिता, भाषा आणि हक्कांचा प्रश्न आहे. या लढ्यासाठी अनेक पिढ्यांनी संघर्ष केला, त्याग केला आणि अनेक संकटांचा सामना केला. अशा ऐतिहासिक लढ्याला नेत्यांमधील अंतर्गत मतभेदांमुळे बाधा पोहोचणे ही दुर्दैवी बाब ठरेल.
इतिहास साक्षी आहे की मराठी माणसाने एकजुटीच्या बळावर अनेक संकटांवर मात केली आहे. मात्र, अंतर्गत दुहीमुळे नुकसानही सोसावे लागले आहे. त्यामुळेच मराठी माणसाच्या पराभवाला बाहेरची शक्ती नेहमीच कारणीभूत ठरते असे नाही; कधी कधी आपल्यातील मतभेदच आपल्या ताकदीला कमकुवत करतात. इतिहासातील अशा चुका पुन्हा घडू नयेत, हीच आजची सर्वांत मोठी गरज आहे.
महाराष्ट्र एकीकरण समितीने यापूर्वीही अंतर्गत मतभेदांचे चटके सोसले आहेत. आता पुन्हा त्याच परिस्थितीची पुनरावृत्ती होणार का, अशी शंका सामान्य जनतेच्या मनात निर्माण होणे चिंताजनक आहे. सीमा लढ्याच्या न्यायालयीन प्रक्रियेच्या दृष्टीने हा काळ महत्त्वाचा असताना एकमेकांवर आरोप करण्यापेक्षा एकमेकांना समजून घेणे आणि सामूहिक ताकद वाढवणे अधिक गरजेचे आहे.
या परिस्थितीत कुणा एका नेत्याला दोष देऊन प्रश्न सुटणार नाही. समितीतील सर्व नेते अनुभवी आहेत, त्यांनी अनेक वर्षे या लढ्यात योगदान दिले आहे. त्यामुळे प्रत्येकाने आपली सद्सद्विवेकबुद्धी जागृत ठेवून, आपल्या एखाद्या विधानामुळे किंवा निर्णयामुळे सीमा लढ्याला बाधा पोहोचणार नाही ना, याचा गांभीर्याने विचार करणे आवश्यक आहे.
गल्लीपासून दिल्लीपर्यंत सीमाभागातील मराठी माणसाच्या संघर्षाकडे अनेकांचे लक्ष आहे. अशा वेळी आपल्यातील मतभेद सार्वजनिक वादाचे रूप घेत असतील, तर त्याचा फायदा विरोधकांना होण्याची शक्यता नाकारता येत नाही. मराठी माणसाची ताकद त्याच्या एकजुटीत आहे; ती अंतर्गत संघर्षात खर्च होणे परवडणारे नाही.
आज सामान्य मराठी माणसाला कोण मोठा, कोण बरोबर आणि कोण चूक यापेक्षा सीमा लढा जिवंत राहणे आणि यशस्वी होणे अधिक महत्त्वाचे वाटते. त्यामुळे नेत्यांनीही वैयक्तिक मतभेद बाजूला ठेवून सामूहिक ध्येयाला प्राधान्य द्यावे. मतभेद असू शकतात, पण ते संवादातून सोडवण्याची परिपक्वता आणि व्यापक हितासाठी एक पाऊल मागे घेण्याची तयारी असणे गरजेचे आहे.
सीमाप्रश्नाचा लढा कोणत्याही एका व्यक्तीचा किंवा गटाचा नाही; तो संपूर्ण मराठी समाजाच्या अस्मितेचा लढा आहे. त्यामुळे या लढ्याचे नेतृत्व करणाऱ्यांनीही हे भान कायम ठेवले पाहिजे.
आता तरी दुहीचे राजकारण थांबू दे, मतभेदांना विराम मिळू दे आणि सीमा लढ्यासाठी सर्व नेते एकाच व्यासपीठावर एकत्र येऊ देत. इतिहासाची पुनरावृत्ती टाळायची असेल, तर आजच शहाणपणाने पावले उचलावी लागतील. कारण सामान्य मराठी माणसाची अपेक्षा स्पष्ट आहे—नेत्यांमधील स्पर्धा नको, एकजूट हवी; आरोप-प्रत्यारोप नकोत, कृती हवी; आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, कोणत्याही परिस्थितीत सीमा लढ्याला बाधा पोहोचता कामा नये!
